Historia to moja pasja.

Geneza i powstanie nekropolii Cmentarz na Rossie w Wilnie należy do najstarszych nekropolii miejskich Europy Środkowo-Wschodniej. Powstał w 1801 roku jako nowoczesny cmentarz zlokalizowany poza zwartą zabudową miejską, zgodnie z ówczesnymi standardami urbanistycznymi. Usytuowanie na pagórkowatym terenie nadało mu charakter romantycznego ogrodu pamięci, który szybko stał się głównym miejscem pochówku mieszkańców Wilna. W XIX wieku Rossa była przestrzenią, w której utrwalała się pamięć o wielokulturowym społeczeństwie miasta, obejmującym przedstawicieli różnych narodowości, wyznań i środowisk społecznych. Nagrobki oraz kaplice rodzinne tworzą bogatą galerię sztuki sepulkralnej, prezentując stylistykę od klasycyzmu i romantyzmu po realizm i secesję. Nekropolia stanowi swoiste archiwum historii społecznej Wilna, pozwalające prześledzić przemiany obyczajowe, estetyczne i polityczne regionu w XIX i na początku XX wieku. Rossa jako miejsce pamięci powstania styczniowego Szczególnie ważny wąte...

Palmiry to niewielka, spokojna miejscowość ukryta w sercu Puszczy Kampinoskiej, której nazwa na stałe wpisała się w tragiczną historię Polski. Dziś, dla wielu osób, to miejsce jest symbolem martyrologii polskiego narodu, miejscem, gdzie tysiące ludzi oddało swoje życie w imię wolności, godności i niepodległości. Miejsce Pamięci w Palmirach to nie tylko cmentarz, ale również muzeum, które przywołuje dramatyczne wydarzenia z czasów II wojny światowej i przypomina o bohaterstwie oraz cierpieniu Polaków. Okres II wojny światowej przyniósł Polsce niewyobrażalne straty ludzkie i materialne. Po agresji Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku, rozpoczęła się brutalna okupacja, której celem była całkowita germanizacja i podporządkowanie sobie narodu polskiego. Jednym z kluczowych elementów tej polityki była likwidacja polskiej inteligencji, którą Niemcy postrzegali jako potencjalne zagrożenie dla swojej władzy. Palmiry stały się jednym z najważniejszych miejsc kaźni w ramach tzw. Akcji AB (Auss...

W 160. wybuchu powstania styczniowego serdecznie zapraszam do wysłuchania rozmowy na temat największego polskiego zrywu niepodległościowego.

     Polscy politycy w czasach zaborów, czyli w latach 1795 – 1918 ciągle zmagali się z decyzją, czy warto postępować ugodowo względem naszych ciemiężców. Z jednej strony często wiązało się to z wymiernymi korzyściami, ale jednocześnie zaciemniało upragniony cel – niepodległość. Liczyli oni na poprawę sytuacji Polaków, lecz nawet największe ustępstwa ze strony zaborców, nie mogą się równać suwerennemu państwu. Z kolei wybierając drogę konfrontacji z zaborcami ryzykowano bardzo dużo. W swojej pracy scharakteryzuję postawę ugodową i wskażę jej skutki. Moim zdaniem każdy z zaborów należy rozpatrywać osobo dlatego też postanowiłem je opisać oddzielnie.  Obraz: Juliusz Kossak, Wjazd cesarza Franciszka Józefa do Krakowa w 1880 r., źródło: http://www.pinakoteka.zascianek.pl/Kossak_Jul/Images/Franciszek_Jozef_1.jpg     Wśród polityków zaboru rosyjskiego już w czasie epoki napoleońskiej aktywie działał Adam Jerzy Czartoryski, był on bliskim współpracownik...

Obraz „Olszynka Grochowska” znajdujący się w zbiorach Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie namalowany został w 1928 roku (jego pierwotna wersja pochodzi z roku 1886) przez Wojciecha Kossaka. Autor  był czołowym reprezentantem nurtu malarstwa historycznego i batalistycznego, a omawiane dzieło znakomicie wpisuje się we wspomnianą konwencję. Obraz został wykonany techniką olej na płótnie. Zaletą takiego sposobu malunku było zachowanie dużej trwałości dzieła oraz łatwość uzyskiwania nasyconych barw. Obraz posiada wymiary 95 x 135 cm. Przedstawia on scenę bitwy podczas której polscy żołnierze odpierają szturm Rosjan. Analiza ukazanego na obrazie wojska zgodnie z poleceniem autora zadania będzie stanowiła sine qua non mojej pracy. Mimo to postaram się zinterpretować dzieło w zdecydowanie szerszym kontekście. Zarys opisu bitwy Analizując dzieło batalistyczne nie można pominąć choćby krótkiego opisu przedstawionej na nim bitwy. Otóż obraz ukazuję walkę, jaka miała miejsce od 9:30 do 18:00 2...

Status civitatis to jedno z najważniejszych zagadnień prawa rzymskiego, ze względu na panującą w Starożytnym Rzymie zasadę osobowości prawa. Zakładała ona przeciwnie do współczesnego prawa międzynarodowego, że dana jednostka będzie sądzona według prawa civitas, do której przynależała. Dodatkowo obywatelowi rzymskiemu przysługiwał szereg uprawnień w zakresie prawa publicznego oraz prywatnego. Wolni mieszkańcy starożytnego państwa rzymskiego dzielili się na obywateli rzymskich i nieobywateli, wśród których wyróżniano Latynów oraz cudzoziemców ( peregrini ) [1] . W swojej pracy poddam charakterystyce wskazane rodzaje status civitatis oraz przedstawię proces rozszerzania obywatelstwa rzymskiego.     Cives Romani               Status cives Romani oznaczał, że dana osoba posiada obywatelstwo rzymskie. Można je było nabyć na kilka sposobów, przy czym najczęściej działo się to poprzez urodzenie z rzymskiego małżeństwa,...

 ⚔️ 29 listopada 1830 r. późnym popołudniem przy pomniku Jana III Sobieskiego w Łazienkach Królewskich zgromadziło się kilkunastu członków Sprzysiężenia Wysockiego. Czekali na sygnał, by ruszyć do ataku na Belweder – siedzibę wielkiego księcia Konstantego. Pożar drewnianego browaru na Solcu wybuchł jednak za wcześnie. Zapanował chaos. Ruszać czy czekać? Nie było już jednak odwrotu. Powstanie musiało się rozpocząć…  190 lat temu żołnierze garnizonu warszawskiego wraz z ludnością cywilną ruszyli do walki z rosyjskim caratem o niepodległą Polskę. Rozpoczęła się trwająca prawie rok epopeja powstańcza, której konsekwencje odczuć miało całe społeczeństwo Królestwa Polskiego. ❓ Dlaczego i jak do niej doszło? ❓ Jaką rolę podczas nocy listopadowej odegrał ppor. Piotr Wysocki? ❓ Dlaczego zginął gen. Józef Nowicki? ❓ Kto był winny klęski strony polskiej? Na te i inne pytania odpowiedzi udzielili: ✔️ prof. dr hab. Michał Kopczyński – historyk, profesor nauk humanistycznych, pracownik Wyd...

          Żołnierze Wyklęci” to oddani do samego końca bohaterowie, którzy podjęli walkę z nowym okupantem. Ostatni z nich – Józef Franczak ps. Lalek stawiał opór do 1963 roku. Według różnych szacunków w oddziałach antykomunistycznego podziemia służyło od 120 tys.   do 180 tys. [1] Każdy z nich posiadał zupełnie inną historię. Wielu odznaczyło się heroizmem i   dokonało wspaniałych czynów. Jak ująć to wszystko w jednej, krótkiej pracy? Nie jest to wykonalne. Dlatego postanowiłem, że opiszę losy jednego z owych niezłomnych – Władysława Gurgacza.             Często zarzuca się, że walka do końca nie miała sensu. Według mnie to stanowisko jest absolutnie mylne i bezpodstawne. Moją tezę najlepiej udowodni życiorys księdza, partyzanta, filozofa, artysty, a także prostego człowieka oddanego Bogu, Ojczyźnie i ludziom. Z perspektywy osób żyjących w XXI wieku ciężko jest zrozumieć bohaterską posta...